Categorie: 2025

Keuze uit Hanna’s archiefmappen

Jacob's droom, 1979/80. Reliëf wand in de kerkzaal van verpleeghuis ‘De Wijngaard’ in Bosch en Duin, 2x3m. Het vertelt het verhaal van Jacob’s droom, waarbij engelen opstijgen en neerdalen langs een ladder die tot de hemel reikt. Grote vleugels verbeelden dit.

“Het leven van Jakob, jarenlang zwaar en vernederend, werd gemarkeerd door twee wonderbaarlijke gebeurtenissen die plaatsvonden op dezelfde plek: Bethel. De eerste keer toen hij een vrouw ging zoeken bij Laban, een broer van zijn moeder, en inmiddels vluchtte voor zijn broer Ezau, die had beloofd hem te doden; de tweede keer toen hij terugkeerde naar het huis van zijn vader, met twee vrouwen, de dienaressen van die twee vrouwen en twaalf kinderen. En opnieuw belandde hij - alleen - in Bethel. Daar was het dat hij ooit, twintig jaar geleden, had ontdekt hoe de hemel kon worden bereikt. De mensen in Babel hadden al geprobeerd om daarachter te komen, zonder te slagen. Het was Jakob wel vergund het te zien. Dat was genoeg. Er was een ladder, 'geplaatst op de aarde, waarvan de top de hemel raakte'. Verschillende schepsels, allemaal eender, klommen daarlangs omhoog en omlaag. Er was tussen Jahweh en de aarde geen onafzienbare leegte, zoals vaak onvermijdelijk werd gedacht, maar een reeks traptreden waarover iemand zich kon verplaatsen. Dat bewees het ononderbroken, stille voortbewegen van die schepsels: de Engelen.
Toen Jakob ontwaakte en zijn hoofd van zijn stenen kussen tilde, zei hij: 'Jahweh is werkelijk op deze plaats, en ik heb het niet geweten.' De aanwezigheid van Jahweh was voor hem verbonden met de vrees van zijn vader Izaäk. 'Daarom was Jakob bevreesd en zei hij: Hoe ontzagwekkend is deze plaats! Dit is niets anders dan het huis van God en de poort van de hemel.' Velen hadden vergeefs naar die poort gezocht. Hem was het gegeven haar te vinden, zonder enige moeite. Maar het eerste wat hij voelde was angst. Daarna besloot Jakob zonder een woord te zeggen dit moment te gedenken. Hij nam de steen waar hij zijn hoofdkussen van gemaakt had, zette die overeind als een stèle en goot er olie op. Het was een mysterieuze plek, en misschien hadden alleen de eerste bewoners geweten waarom. Nu heette ze Bethel, maar ooit was het Luz geweest, Amandel. Die amandel was de perfecte scherf van de hemel die daar in de aarde was gewrikt.“
Roberto Calasso, Het boek van alle boeken, p. 142.

EINDE

Keuze uit Hanna’s archiefmappen: Landschap

“Het Groninger land met zijn terpen en dijken en de bolling van de horizon met een enkel accent van een huis of een boomgroep liet zich wel in klei vertalen, maar toch waren de mogelijkheden beperkt, want hoe kon je de ruimte vangen?

Met de latere serie Raku-beelden liet ik de weergave van deze onderwerpen los en richtte mij meer op de basisvorm als zodanig.

Meerdere open hoeken konden samengevoegd worden, hun binnenruimten waren variabel en ze konden gecombineerd worden met riet, stro of houtsnippers.”

Hanna Mobach, Vrolijke berg, 1983 Steengoed, 28 x 53 cm

Hanna Mobach, Het pad, 1985 Donker grijs geglazuurde keramiek, goudkleurige leisteen; H. 57cm, 20×62

Hanna Mobach, Haku ‘hoeken’, 1984 H. 11 cm., 13×13 cm. elk

Hanna Mobach, Tent, 1984 Raku met parelmoerglazuur; H. 28 D. 25,5 Br. 19 cm

Hanna Mobach, Houten penseelstreken, 1985 Raku en hout; H. 12 Br. 30 cm

Hanna Mobach, Houten penseelstreken, 1985 Raku en hout; H. 12 Br. 30 cm

Hanna Mobach, Houten penseelstreken, 1985 Raku en hout; H. 13 Br. 32 cm

Hanna Mobach, Houten penseelstreken, 1985 Raku en hout; H. 13 Br. 32 cm

Hanna Mobach, Houten penseelstreken, 1985 Raku en hout; H. 13 Br. 32 cm

Hanna Mobach, Houten penseelstreken of Berg, 1985 Keramiek met d. grijs glazuur, takken uit Noorwegen; H. 60 D. 65 Br. 80 cm

Hanna Mobach, De stroom, 1985 Keramiek en aluminium; 20 x 80 x 110 cm.

EINDE

Keuze uit Hanna’s archiefmappen

“Eind 1965 ging ik naar Ateliers 63.
Het zou voor drie maanden zijn, het werden drie jaren, waarin mijn leven drastisch veranderde.
In de voorgaande jaren was ik wellicht vakbekwamer geworden. Maar ik wist niet hoe je kon laten zien wat je bezighield, al had ik veel getekend en ook geboetseerd.
Ik wilde een mentaliteit leren, begrijpen hoe je je langere tijd met een onderwerp bezig kon houden, hoe je het ontwikkelen kon en zijn gang laten gaan.”

_{Klik op de afbeeldingen om ze te vergroten}

EINDE

Keuze uit Hanna’s archiefmappen

Poppen

Er moest toch een manier zijn om kernachtiger emotie uit te drukken dan door het boetseren van een compleet figuur.
Het was mogelijk om voorwerpen van de schroothoop of de voddenboer om te zetten in een nieuw verband met een nieuwe betekenis. Op de ateliers werd dit gedaan door Peter Reisma; Wessel Couzijn gebruikte tafel, stoel en bed in zijn beelden; Segal goot mensen af en zette ze in een omgeving.
Kienholz had in 1970 een grote tentoonstelling in het Stedelijk. Een verhevigde werkelijkheid.
Ik begon schoenen, handschoenen, mijn arm en hand af te vormen, vouwde een
grote vaas tot een soldatenbroek, gebruikte een bol voor planten als de helm van een ruimtevaarder en kreeg van vrienden kinderkleertjes, die ik in de gietklei doopte. Er was ook een prachtige doopjurk bij.
Twee- en driedimensionaal liet ik in elkaar overgaan door te tekenen op de klei en kleurbanen aan te brengen op een vlak, dat overging in een ruimtelijk detail.
Omzetting van het gevonden materiaal zoals het blauwe, gebreide jurkje en de roze poppenarm in gebakken klei, was noodzaak voor mij. Het dempte de confrontatie met de heterogene werkelijkheid en het witte glazuur zorgde voor eenheid, misschien zelfs een zekere abstractie.

www.hannamobach/retrospectief/ateliers63 [5]

Poppendans

---

Geheel boven:  Hanna Mobach, Rosemary’s baby, 1969, Steengoed, veldspaatglazuur; zilverluster op arm; kussen gips met gepatineerd bladzilver; 90x70x50cm 

EINDE