Jacob’s droom

Keuze uit Hanna’s archiefmappen

Jacob's droom, 1979/80. Reliëf wand in de kerkzaal van verpleeghuis ‘De Wijngaard’ in Bosch en Duin, 2x3m. Het vertelt het verhaal van Jacob’s droom, waarbij engelen opstijgen en neerdalen langs een ladder die tot de hemel reikt. Grote vleugels verbeelden dit.

“Het leven van Jakob, jarenlang zwaar en vernederend, werd gemarkeerd door twee wonderbaarlijke gebeurtenissen die plaatsvonden op dezelfde plek: Bethel. De eerste keer toen hij een vrouw ging zoeken bij Laban, een broer van zijn moeder, en inmiddels vluchtte voor zijn broer Ezau, die had beloofd hem te doden; de tweede keer toen hij terugkeerde naar het huis van zijn vader, met twee vrouwen, de dienaressen van die twee vrouwen en twaalf kinderen. En opnieuw belandde hij - alleen - in Bethel. Daar was het dat hij ooit, twintig jaar geleden, had ontdekt hoe de hemel kon worden bereikt. De mensen in Babel hadden al geprobeerd om daarachter te komen, zonder te slagen. Het was Jakob wel vergund het te zien. Dat was genoeg. Er was een ladder, 'geplaatst op de aarde, waarvan de top de hemel raakte'. Verschillende schepsels, allemaal eender, klommen daarlangs omhoog en omlaag. Er was tussen Jahweh en de aarde geen onafzienbare leegte, zoals vaak onvermijdelijk werd gedacht, maar een reeks traptreden waarover iemand zich kon verplaatsen. Dat bewees het ononderbroken, stille voortbewegen van die schepsels: de Engelen.
Toen Jakob ontwaakte en zijn hoofd van zijn stenen kussen tilde, zei hij: 'Jahweh is werkelijk op deze plaats, en ik heb het niet geweten.' De aanwezigheid van Jahweh was voor hem verbonden met de vrees van zijn vader Izaäk. 'Daarom was Jakob bevreesd en zei hij: Hoe ontzagwekkend is deze plaats! Dit is niets anders dan het huis van God en de poort van de hemel.' Velen hadden vergeefs naar die poort gezocht. Hem was het gegeven haar te vinden, zonder enige moeite. Maar het eerste wat hij voelde was angst. Daarna besloot Jakob zonder een woord te zeggen dit moment te gedenken. Hij nam de steen waar hij zijn hoofdkussen van gemaakt had, zette die overeind als een stèle en goot er olie op. Het was een mysterieuze plek, en misschien hadden alleen de eerste bewoners geweten waarom. Nu heette ze Bethel, maar ooit was het Luz geweest, Amandel. Die amandel was de perfecte scherf van de hemel die daar in de aarde was gewrikt.“
Roberto Calasso, Het boek van alle boeken, p. 142.

EINDE